ΣΚΥΡΙΑΝΑ ΝΕΑ

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ

 ΚΟΡΩΝΗΣ 11 ΚΑΙ ΔΑΦΝΟΜΗΛΗ

114 71 ΑΘΗΝΑ

ΤΗΛ-FAX: 210 3629840

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΟ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΑΣ Του Θεοφιλεστάτου ΤΑΛΑΝΤΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ο λαός Σκύρου διακρίνεται για τα πολλά πνευματικά του χαρίσματαΩ ο πολιτισμός του που στηρίζεται σε παραδόσεις πανάρχαιες αποτελεί και σήμερον τη βάσι της ζωής τουΩ η φιλοξενία του, απόρροια μιας ψυχικής ανωτερότητος, είναι γνωστή σε όλουςΩ προ παντός δε εις το παρελθόν που η ευτυχία του ήταν σχεδόν γενική, αύτη εξεδηλούτο περισσότερονΩ η συμμετοχή του τόσον σε στιγμές χαράς, όσον και σε στιγμές λύπης και πόνου αποτελεί νοσταλγική παράδοσι, τη συνέχεια της οποίας βλέπομεν και τη σημερινή εποχή, που δυστυχώς η αγάπη μεταξύ των μελών της κοινωνίας έχει τόσον αμβλυνθή. Αλλ' εκείνο όμως, το οποίον περισσότερον από κάθε άλλη πνευματική ανωτερότητα εμφανίζεται ζωηρότερον στη ζωή του Σκυριανού λαού, είναι η θρησκευτικότης του, η οποία εκπηγάζει από μια εσωτερική διάθεσι, χωρίς αύτη να έχει σχέσι με το θρησκευτικό φανατισμό, άγνωστο τελείως σ' αυτόν. Και τη μεγάλη του αυτή θρησκευτικότητα, την εκδηλώνει πάντοτε μεν σε όλες δηλαδή τις μεγάλες γιορτές της θρησκείας μας πολύ όμως περισσότερον την εκδηλώνει πάντοτε μεν σε όλες δηλαδή τις μεγάλες γιορτές της θρησκείας μας πολύ όμως περισσότερον την εκδηλώνει κατά την γιορτή του πολιούχου και προστάτου του νησιού μας Αγίου Γεωργίου. Η θεία μορφή του αγίου τούτου είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορία της Σκύρου πιστεύω ειλικρινά, ότι εάν προς στιγμήν έσβυνε η μορφή του προστάτου μας, θα έσβυνε αμέσως και ταυτόχρονα και αυτή η ιστορία του νησιού μας στα μοιρολόγια στις χαρές , στις διάφορες εκδηλώσεις του Σκυριανού λαού παρελαύνει η θεία αυτού μορφήΩ και την ευσέβεια αυτή των Σκυριανών προς τον προστάτη τους την εκδηλώνουν δια μεγάλων δωρεών προς αυτόν. Μελετώντας τον κώδικα, που βρίσκεται στο Μοναστήρι του - είχα πληροφορίας ότι είχε σταλή στο Άγιον Όρος και εάν αληθεύη αυτό θα πρέπει να επιστραφή γιατί ανεκτίμητο κειμήλιο για τη Σκύρο - θα παρατηρήση τις μεγάλες δωρεές που γίνονται στον άγιο. Είτε για να επιστρέψη στην πατρίδα του το ξενητεμένο παιδί του δωρητού είτε για να γίνη καλά άλλο από μια φοβερή αρρώστεια, είτε για να γηροκομηθή στο Μοναστήρι που τέτοιο ένα υψηλό προορισμό είχεΩ ακόμη δε και σήμερον την περίοδο της περιφρονήσεως των θρησκευτικών αρχών βλέπει κανείς πως τον αυτό σεβασμό έχουν προς τον άγιον και προστάτη τους που δεν θέλουν να τον λυπήσουν και στενοχωρήσουν με πράξεις που είναι αντίθετες προς το θέλημά του, γιατί θα τιμωρηθούν απ' αυτόν. Αλλά τη θρησκευτικότητα και την αφοσίωση των Σκυριανών προς τον Άγιο Γεώργιο δεν πρέπει να την εκμεταλλεύεται κανείς, και να περιφρονούνται οι δικαιολογημένες απαιτήσεις και ανάγκες τους, οι οποίες είναι μεγάλες, δημιούργημα και αυτές της τραγικής τελευταίας περιπέτειάς της ΕλλάδοςΩ οι σημερινές λοιπόν ανάγκες εδημιούργησαν στη συνείδησί τους την επιθυμία να έλθη βοηθός και η Μονή, η οποία διαθέτει τόση μεγάλη περιουσία και να ζητήση να τις επουλώση περί τούτου όμως σε άλλο άρθρον.

 

< Προηγ

Νεαρός, σκυριανός χωρικός, που είχε γυρίσει απ' την Αθήνα, διηγόταν σ' ένα καφενείο της Σκύρου με ποιο σατανικό τρόπο μέσα στη πλατεία της Ομονοίας, κατώρθωσε ένας λωποδύτης να του πάρη τα λεφτά του μέσ' απ' τα χέρια του.
- Τάρπαξε, έλεγε, και δώ παν οι άλλοι.......
- Καλά, τον ρώτησε κάποιος , και σύ που τον έβλεπες κι' έφευγε , τι έκαμες;
Κι ο αφελής χωρικός, εκμυστηρεύτηκε την απογοήτευσή του:
- Άμα τεν έδα να φεύγη, λόγιαξα να βρού στο δρόμο καμμιά πέτρα, να του σφεντονίξου, μα τσεί ούτε πέτρες δεν βρίσκεις!

*******************

 

Ψυχορραγούσε ο μπάρμπα - Γιάννης ο Φραγκούλης όταν κάλεσαν τον παπα της Ενορίας, τον Παπά - Γιάννη, παρά πολύ ηλικιωμένο, για να μεταλάβη τον ετοιμοθάνατο. Ο παπάς, μόλις τον αντίκρυσε στο κρεββάτι, για να τον τονώση ηθικά, τον ρώτησε απλά και τυπικά:
- Έ, τι έπαθες Γιάννη;
Ο μπάρμπα - Γιάννης προαισθανόμενος το θάνατό του αλλά και διατηρώντας την χαρακτηριστική σκυριανή ψυχραιμία και ετοιμότητα, του έδωσε

Ο ΜΥΘΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΣΚΥΡΙΑΝΟΥ ΛΑΟΥ
«Ο Αχιλλέας - δέ ξέρ' τίνος παιδί έτανε - κρουβότανε απάν', στο Κάστρος. Τότες έτανε πιασμένα ούλα τ' αρχοντόπ'λα σε πολέμιαΩ καμμια γ-κατοστή έτανε; Παραπάν';.... Τον Αχιλλέα τεν έφερ' η μάνα του τσαί τέν έντ' σε κορίτσ' για να μην πάη στον πόλεμοΩ έπαιζε με τ' άλλα κορίτσα......
Οι άλλοι τέ γερέψανε: - Μωρέ, που ν' ο Αχιλλέας;
Κάμανε συβούλιο ούλι οι αξιωματ'τσοί.......
- Ποιος μπορεί να βρή τον Αχιλλέα;
Κανείς......... Μ'λιά!
Τότες πετάχτή ένας: - Γώ θα τέ φέρου!
Μόνε να μ' δόσετε ένα χρόνε διορία........» Πούς τέ λέανε δε θ'μόμαι........ Έτανε, μια βολά, αξιωματ'κός!

Ντύθη Οβραίος, έπαιρ' ένα πανεράτσ', έβαλε μέσα κλουστές, καρούλια, ψαλιδάτσα, ένα μαχαιράτσ' τα' ένα μπουράτσι.... Ανεβαίνει στο Κάστρος - τότες τα κορίτσια δεν τ' αφίνανε να βγούνε απόξουΩ έτανε κλεισμένα - μπαίνει στο σπίτι τσ' έκανε που π'λούσε μπιχλιμπίδια........
Ο Αχιλλέας ζ'γώνει ν' αγοράσ' τσαί πιάνει το μαχαίρ' τσαί το κ'μπουράτσι!.....
Φράπ!...... Τέν αρπάζ' απ' το χέρι. «Έλα δώ! Σύ σ' ο Αχιλλέας!»
- Τσαί που το κατάλαβες πού μια γώ ο Αχιλλέας;
- Ά..... Για να το λές, θα πή που 'σαι σύ!......
Τέ μπαίρανε τσαί τέ μπαρκάρανε απ' τ' Αχίλλι.......
Γι' αυτό το πανε Αχίλλι το μέρος».

(Διήγηση γέρο Μανώλη Φ.)

 

Από το Σκυριανό Δημοτικό Τραγούδι

Άη μου Γιώργη αφέντη μου, γληγοροκαβαλλάρη,
αρματωμένε με σπαθί τσαί μ' αργυρό κοντάρι,
στη δόξα τσαί στη δύναμι θέλου να σ' ανθιβάλω,
που σκότωσες το λέοντα, το δράκο το μεγάλο.

Άη μου Γιώργη, αφέντη μου, μεγάλο τ' όνομά σου!
Φύλλο δε μπέτει από δεντρί χωρίς το θέλημά σου.